Category: Izvještaji

Održan “VII Bjelasički Maraton 2021.”

U nedelju 09. maja 2021. god. na Bjelasici je održana zimska avanturistička trka „7th Winter Adventure Race – Bjelasički maraton 2021“ koju, sedmu godinu za redom, organizuje Planinarski klub “Visokogorci Crne Gore” u saradnji sa Turističkom organizacijom Kolašin, Planinarskim savezom Crne Gore i Opštinom Kolašin.

Trka je održana u disciplini krplje, turne skije i nordijske skije, na stazi dužine 17 km i visinskom razlikom od 800 m. Start i cilj je, kao i prošle godine, bio na novom skijalištu Kolašin 1600 a takmičari su imali zadatak da prođu 4 kontrolne tačake na različitim lokacijama Bjelasice, izuzev skijaša kojima smo bili prinuđeni skratiti stazu za jednu kontrolnu tačku zbog nedostatka snijega na grebenu Troglave.

Na ovogodišnjoj trci a sticajem okolnosti zbog Covid situacije i mjera sprovedenih po tom pitanju, učestvovao je 25 takmičara o čega 9 žena i 16 muškaraca. Najveća konkurencija, kao i ranijih godina, bila je u disciplini krplje.

Tokom čitave trke vrijeme je išlo u korist takmičarima sa tempreaturom na startu od 5 setepeni C, i danom bez ijednog oblačka te mogućnosti uživanja u čarima Bjelasice. Takmičenje prošlo u najboljem redu i bezbjedno. Trku je završilo  23 takmičara u predviđenom vremenskom roku do 14,20 časova.

Apsolutni pobjednik trke je  Željko Rondović je stazu na nordiskim skijama prošao za 2 sata 08 minuta i 11 sekundi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U disciplini krplje, kod muškaraca pobijedio je Branislav Baltić  sa vremenom: 03:04:50. Drugo mjesto zauzeo je Filip bulatović sa vremenom 3:37:26,  a treće Vule Ćirović sa vremenom 03:42:33.

Pobjednica u ženskoj konkurenciji je ove godine, Olivera Božanović 04:01:36.

U disciplini turne skije kod muškaraca je najbolji bio Aleksandar Puletić sa vremenom 03,02,37, drugoplasirani je Dimitrije Dulović sa vremenom 03:11:38.

Na nordijskim skijama pobjednik u ovoj disciplini je Željko Rondović je stazu na nordiskim skijama prošao za 2 sata 08 minuta i 11 sekundi. Drugoplasirani je Dragan Tomović sa vremenom 03:11:07.

U ženskoj konkurenciji pobijedila je Vukica Tomović sa vremenom 03:11:04.

U okviru Bijelasičkog maratona održano je drugo kolo Lige u planinskom trčanju, čiji je prganizator Planinarski savez Crne Gore. Kod muškaraca pobijedio je Branislav Baltić  iz PK Sinjajevina sa vremenom: 03:04:50.Pobjednica u ženskoj konkurenciji je, Olivera Božanović iz PK Gorica sa vremenom 04:01:36.

U rekreativnoj “Porodičnoj trci” koja je održana na stazi dužine 5 km od skijališta do planinarskog doma Vranjak i nazad učestvovalo je 9 rekreativaca.

Nakon završetka trke u restoranu “Planinar” u Kolašinu organizovan je zajednički ručak shodno mjerama propisanim Covid situacijom. Ove godine je izostalo zajedničko druženje. Medalje i pehare dijelili su Dragan Bulatović predsjednik Planinarskog saveza Crne Gore, Aleksandar Đajić predsjednik kluba Visokogoraca Crne Gore. Ovom manifestacijom Visokogorci Crne Gore pokušavaju da svjetske trendove u avanturističkim sportovima dovedu u Crnu Goru koja ima sjajne potencijale za takmičenja u prirodi, posebno u planinarskim sportovima, što može dati značajan doprinos zimskoj planinskoj turističkoj ponudi naše države.

Manifestaciju su podržali: Opština Kolašin kao glavni pokrovitelj manifestacijeTuristička organizacija KolašinSkijalište Kolašin 1600, Radna Soba, Crveni krst KolašinJP Skijališta Crne GorePlaninarski savez Crne Gore.

Tokom ove manifestacije promovisane su prirodne ljepote Bjelasice jedne od naljepših Crnogorskih planina. Ova kao i ostale planine i rijeke u okolini Kolašina pružaju izvanredne mogućnosti za upražnjavanje ekstremnih sportova. Formiranje integralnog turističkog proizvoda ovog kraja, koji pretenduje na visok nivo kvaliteta, i ubuduće obavezno mora uključivati ove aktivnosti.

Međunarodna zimska trka donijela je višestruke pozitivne efekte. Relativno veliki broj učesnika i posjetilaca svakako je imao pozitivne ekeonomske efekte na turističku privredu i lokalnu zajednicu. Ovi efekti se ogledaju prije svega kroz povećan obim realizovanih usluga smještaja i ishrane, prevoza, trgovine itd.

Fotografije možete preuzeti na sljedećem linku narednih petnaest dana:

https://drive.google.com/drive/folders/18DPbqmAtNcfVr9wTohwOCVf_4EnKzIem?usp=sharing

 

 

SVI UČESNICI 2021          
               
# Ime Prezime Plasman Vrijeme Pol Disciplina Liga
1 Zeljko Rondovic 1 02:08:11:50 muški Nordijske skije
2 Aleksandar Puletić 2 03:02:37:80 muški Turno skije  
3 Brano Baltić 3 03:04:50:12 muški Krplje L
4 Vukica Tomovic 4 03:11:04:82 ženski Nordijske skije
5 Dragan Tomovic 5 03:11:07:72 muški Nordijske skije
6 Dimitrije Dulovic 6 03:11:38:95 muški Turno skije  
7 Filip Bulatović 7 03:37:26:41 muški Krplje  
8 Vule Ćirović 8 03:42:33:33 muški Krplje  
9 Olivera Božanović 9 04:01:36:39 ženski Krplje L
10 Mišo Tapušković 10 04:18:29:42 muški Krplje  
11 Ivan Perčin 11 04:28:11:18 muški Krplje  
12 Predrag Vujović D   muški Krplje  
13 Nemanja Stojković D   muški Krplje  
14 Lazar Zečević D   muški Krplje  
15 Zehra Balić D   ženski Krplje  
16 Jelena Maraš D   ženski Krplje  
17 Bojana Vuković D   ženski Krplje  
18 Ajla Alilović D   ženski Krplje  
19 Marko Rešetar D   muški Turno skije L
20 Jelena Petković D   ženski Turno skije  
21 Tanja Pavličić D   ženski Krplje L
22 Radisav Rakočević D   muški Krplje  
23 Hafiz Muratović D   muški Krplje L
24 Milena Tošković D   ženski Krplje L
25 Brano Šćekić D   muški Krplje L

In Memoriam: Miodrag Mijo Kovačević (1933-2021)

Miodrag Mijo Kovačević, doajen crnogorskog planinarstva i nekadašnji predsjednik  Planinarskog Saveza Crne Gore, napustio nas je u 88 godini života 01.maja 2021.godine. Sahranjen je na gradskom groblju Čepurci u Podgorici 2.maja 2021. u krugu porodice.

Preselio se u vječnost i legendu među velikane naš voljeni Mijo,  veliki planinar  i još veći čovjek koji je već za života postao legenda. S obzirom na dužinu planinarskog staža, obim i kvalitet planinarskih aktivnosti koje je inicirao i  u kojima je učestvovao, te  ostvarene rezultate i ukupan doprinos  razvoju i unapređenju planinarstva, Mijo Kovačević je bio ličnost bez premca u crnogorskom planinarstvu. Tokom sedam decenija  duge istorije  Planinarskog saveza Crne Gore, bio  je aktivni sudionik svih značajnih dešavanja, kreator  i neposredni učesnik  velikih istorijskih uspjeha. Bio je živa enciklopedija našeg planinarstva. Zahvaljujući nepogrešivom pamćenju i govorničkom daru znao je da oživi  ljude i događeje iz planinarske prošlosti i na taj način inspiriše i motiviše generacije crnogorskih planinara. Mijo Kovačević je kroz različite aktivnosti  do kraja života aktivno doprinosio radu naše planinarske organizacije. Dobitnik je najvećih planinarskih priznanja i nagrada među kojima se ističu Zlatna i Srebrna značka Planinarskog saveza Jugoslavije, kao i najveća nagrada Planinarskog saveza Crne Gore – Povelja za životno djelo u oblasti planinarstva.

Mijo Kovačević je plijenio  svojom energijom, neposrednošću, nesvakidašnjom odgovornošću, bistrim umom i žarkom željom da svoja znanja i iskustva prenese na mlađe. Veliki ljubitelj prirode, neponovljiva ličnost, pouzdan drug i  iskreni prijatelj, ostaće upamćen po velikim djelima i mudrim riječima kojima nas je bodrio da istrajemo na ostvarenju planinarske misije.

Neka mu je vječna slava i hvala!

Mijo Kovačević  je rođen  1933. godine u Kosovskoj Mitrovici, u radničko-rudarskoj porodici. Završio je Višu realnu gimnaziju u Nikšiću i Pravni fakultet u Beogradu.   Takođe je završio Školu rezervnih pješadijskih oficira u Bileći. Radni staž je započeo u Beogradu kao sekretar i predsjednik zdravstveno-potpornog udruženja Saveza studenata Beogradskog univerziteta. Nakon toga se vratio u Nikšić, gdje je radio kao rukovodilac kadrovskog sektora u Željezari „Boris Kidrič“, a zatim kao sekretar i profesor na Višoj pedagoškoj akademiji. Kasnije prelazi u Titograd, gdje je radio kao sekretar Poslovnog udruženja turističko-ugostiteljske privrede Crne Gore „Montenegroturist“, a zatim kao rukovodilac sektora za turizam u   „Intursu“, u okviru RO „Industriaimport“.

U Republičkom sekretarijatu za unutrašnje poslove obavljao je poslove: Glavni inspektor, Načelnik uprave za pogranične poslove i strance, te  komandant Posebne jedinice. Bio je  osnivač i prvi komandant Specijalne antiterorističke jedinice.

Za posvećen i uspješan  profesionalni i društveni rad dobio je brojna odlikovanja i priznanja: Orden Republike sa bronzanim vijencem, Orden rada sa srebrnim zracima, Srebrni orden Lovačkog saveza Jugoslavije, Mala plaketa JNA, Plaketa bezbednosti „13 maj“, Jubilarna plaketa Specijalne antiterorističke jedinice, Diploma rezervnih vojnih starješina Jugoslavije.

Planinarenjem se počeo baviti još kao gimnazijalac 1951. godine, kao član PSD „Javorak“ u Nikšiću. U tom Društvu je bio aktivan član planinarske i smučarske sekcije. Pored brojnih planinarskih akcija bio je učesnik na dva Republička smučarska takmičenja 1953. i 1954.godine. Po odlasku na studije u Beograd, 1956. godine postaje član PSD „Gučevo“ na Pravnom fakultetu, potom član i predsjednik PSD „Planinka“ u Studentskom gradu. Bio je potpredsjednik  Univerzitetskog planinarskog odbora. Završio je ljetnji tečaj za planinarske vodiče na Rajcu, 1957.godine, kao i zimski na Prokletijama 1958.godine. Učestvovao je na dva prvenstva Srbije u planinarskoj orijentaciji.

Po završetku studija vraća su u Nikšić, gdje  u PSD „Javorak“ nastavlja planinarsku aktivnost sve do 1978.godine. Vodio je ekipu koja je 1964.godine bila prva na državnom takmičenju u planinarskoj orijentaciji. Učesnik je prve avanturističko-alpinističke ekspedicije koja je prvi put osvojila, do tada tajnoviti i neosvojivi kanjon Nevidio, 1965.godine.

U periodu od 1961. do 1990.godine Kovačević je pohodio i osvojio sve značajnije  planine u Jugoslaviji i na Balkanu. U Titogradu, u okviru Republičkog sekretarijata za unutrašnje poslove 1978.godine, sa grupom entuzijasta osniva PSD „Komovi“, koje će u narednih 15 godina organizovati i relizovati raznovrsne i bogate planinarske aktivnosti i biti najaktivnije Društvo u Crnoj Gori.

Učesnik je ekspedicije PSD „Komovi“ na Mon Blan, organizovane 1986.godine, povodom dvijestote godišnjice njegovog osvajanja (1786.). Počev od 1981.godine, uspostavio je saradnju u vidu planinarskih susreta i pohoda planinarskih društava „Josif Pančić“ Beograd, „Bistra“ Skoplje i „Komovi“ Titograd. Ove aktivnosti organizovane su niz godina po jedanput u svakoj republici. Inicirao je, predložio trasu i  organizovao aktivnosti na markiranju i pripremi otvaranja Prve crnogorske planinarske transverzale „Planinama Crne Gore – CT1“, 1987.godine.

U periodu od 1988. do 1990.godine bio je predsjednik Predsjedništva Planinarskog saveza Crne Gore. Sa grupom planinarskih aktivista krajem 1998.godine, reorganizovao je PSD „Komovi“ u gradsko društvo otvorenog tipa i bio njegov predsjednik u jednogodišnjem mandatu. Takođe,  od 2001.godine bio je jedan od osnivača  i dugogodišnji član PD „Gorica“, dok je poslednjih nekoliko godina bio  član PK „Visokogorci Crne Gore“.

Tokom bogate planinarske karijere  Mijo Kovačević je sudjelovao u ogromnom broju raznovrsnih planinarskih aktivnosti. Vodio je više stotina različitih planinarskih akcija (izleti, pohodi, taborovonja, sletovi, tečajevi, ekspedicije i dr.). Markirao je na stotine kilometara planinarskih staza, držao predavanja i promovisao planinarenje među mladim generacijama. Bio je počasni  član više planinarskih klubova u Crnoj Gori, Srbiji i Makedoniji. Jedan je od trojice koautora knjige „Planine Crne Gore“ – vodič za planinare, koja je objavljena 2004.godine. Koautor je desetak tekstova o crnogorskim planinama u časopisu Planinarskog saveza Hrvatske „Naše planine“.

Kom Vasojevićki

Srijeda veče sastanak u klubu, Vladeta daje predlog da bi za vikend mogli ići kod njega u Kobil dolu, pa ako snijeg bude pogodan da se penje neki Kom. Predlog usvojen, već nas ima oko 10-12 zainteresovanih, dovoljno vremena da se spremimo i organizujemo do petka.

Okupljamo se oko 16h ispred Đajine zgrade. Idemo sa 2 terenca, sa Ivom Perčinom su Iva, Tanja i Stefan…sa Đajom, Duško, Nemanja i ja. Krećemoo. Dolazimo na Bioče i tu skrećemo da uhvatimo neku prečicu prema Mateševu, ali nailazimo na priključak auto-puta, tu nas Tanja nagovara da idemo auto-putem (zvuči primamljivo) ali sreća pa smo bili terencima pa smo prešli tu dionicu, što su iskoristili Bojan i Danijela da nas sustignu (krenuli iz Pg, kroz Moraču, pa Mateševo). Cilj je bio iskočiti na Trešnjevik, trebalo je savladati snijeg na putu iii uspjeli smo, defender je uspio da pregazi. Skupili smo se (nas 10) i sa krpljama krenuli put Kobil dola, polako nas hvata mrak pa počinju lampe da svite. Posle 1h 40min hoda dolazimo oko 21h kod Vladete koji nas ispred kolibe dočekuje u zagrljaju. A unutra Laban spremio kuvane krompire i slanine, ehh miline. Večerali i taman se zapričali kad Vladeta kaže da očekuje prijatelje iz Srbije (Mirko, Ivan i Slavko), dođoše nešto oko ponoći. Bilo nas je 15, rasporedili smo se u nekoliko objekata zbog spavanja, neki su ostali do 3h ujutro.

Ujutro buđenje oko 8h, napolje prizor, ono što nismo vidjeli uveče, sada je sve izašlo na viđelo, ne zna se ni visina snijega 2,5 – 3m. Iznosimo klupe i sto, doručkujemo. Dan planiran za uživanje. Duško, Stefan i ja ne možemo da odolimo, stavljamo krplje da uz Štavnu prošetamo. Vraćemo se oko 13h i onda akcija da se krovovovi objekata oslobode od tereta snijega, a kulminacija nastaje kada se probija rupa oko 4-5m da se izvade piva iz pomoćnog objekta. Sve to bilježi Bojan sa fotkama. Ubrzo slijedi ručak, gdje nastupa Laban sa mesom u posebnom sosu i krompirima. Dan izmiče, a sunce polako tone, prave se planovi za sjutra. Tu odlučujemo da penjemo sjutra Vasojevićki kom. Odmah se znalo da to veče neće biti druženja do kasnih sati, nego se treba za sjutra pripremati i opremu spakovati.

Zvoni alarm 3h 20min, dogovor je bio da se krene u 4:00h, sve ide po planu, nas 8 kreće (Đaja, Duško, Vladeta, Stefan, Ivo, ja i trojka iz Srbije). Idemo bez krplji nekih 40-50min do podnožja Koma, temperatura je -2°C…Pred sami uspon stajemo i postavljamo dereze. Idemoo. Prvi kreće Đaja. Stefan i ja u navezi sa njim za nama ostatak ekipe. Đaja gotovo da nam pravi stepenice do vrha, izlazimo za 2,5h od podnožja. Dan je već uveliko svanuo. Pravimo sliku na vrhu, pauza nekih 5-10min i već krećemo povratak nazad. Ovo je bio moj prvi zimski uspon, zahvaljujući Đaji nisam osjetio ni najmanji napor. Vratili smo se oko 10h kod Vladete u objekat, ekipa koja nije išla spremila nam je priganice. Tu se ispričasmo kako smo prošli i onda pođosmo da malo odmorimo. Oko 13h Laban nas je čekao sa već spremljenim pasuljem. Tu smo ručali i dogovorili da se posle ručka polako pakujemo i da je vrijeme za polazak. Prvo je otišla tročlana ekipa iz Srbije, a nedugo zatim i naša dvanaestočlana ekipa zaputila se put Trešnjevika i polako najavljivala kraj ove avanture. Ovog puta nismo se vratili auto-putem, nego preko Morače.

Brano Baltić

Surdup – Štitan

PROLOG

Tokom godine, dani u planini kao što je bio jučerašnji, broje se na prstima.

PETAK, 5. MART

Đaja zove i zbori: Idemo Dušan, ja i ti u subotu veče ka Bukumirskim jezerima, širimo šator na snijeg i u nedjelju u 5 ujutru penjemo Surdup.

Usvojeno.

Poslije pola sata ponovo Đajić na telefonu: “Imamo dvije promjene:

  1. Ide i Vladeta
  2. Ne spavamo u šatoru, već smo nabavili kućicu na Bukumirskom jezeru.”

Psujem ga što ne širimo šator, ali opet  se usvaja.

SUBOTA, 6. MART

Gilmorov rođendan. Na vječni ripit sam upalio solo sa “A great day for freedom” i razvlačim pitu za nedjeljni uspon. Paralelno sa pravljenjem pite, pakujem stvari.

Oko 16:30 upadaju Đaja i njegov Defender u dvorište i insistiraju na ubrzanom polasku. Kažem im da bi piti valjalo još desetak minuta u rerni, ali ne jebu živu silu. Pakujem pitu i trpam sve u gepek Defendera. Kasnije ćemo saznati da smo zaboravili bocu Жara…

Četvorka se okupila, napuštamo Podgoricu, a Defender preko Pelevog brijega i Vjeternika krči put ka Brskutu. U zimskim danima do Bukumirskih jezera nije lako doći. Put preko Kuča, ispod Treskavca i put preko Veruše i Mokre su obično nisko u sniježnom prekidu, pa udaramo na najbolju varijantu: od Brskuta prema Ubogom dolu, dokle se može đipom, a onda stvari na leđa, pa pješke. Noć je uveliko pala, a mi od mjesta gdje smo parkirali Defendera do kućice na Bukumirskom jezeru gazimo snijeg nekih sat i po. Nema mjesečine, ali put kroz šumu se vidi kao da je dan.

Otvaramo kućicu, nalažemo dva šporeta na drva i organizujemo klađenje na koliko ćemo popeti termometar koji je krenuo sa -6. (Zagrijali smo prostor do +17, a pobjednik Vladeta je zbog alko-apstinencije odbio nagradu u pivu. Popili smo ga nas trojica gubitnika).

NEDJELJA, 7. MART

Iako smo ustali u 5, ka vrhu krećemo u 6:30.

Jutarnji mraz i nekih -9 smo brzo anulirali hodom, a već u prvom kuloaru smo postigli radne temperature…

EPILOG

U takvim danima, kada nebo nema oblačka, a vjetar zaleta ni tračka, i kada zimsko sunce raskalašno miluje svojim zracima, tada svaki trenutak češka hipofizu i povećava lepršavu zaljubljenost u Nju. A Ona, Ona je najljepša!

 

I.S.

Mart, 2021.

Crna Gora

© WIDER HORIZONS & VISOKOGORCI CG

„NOĆ PUNOG MJESECA“ od Vukotice do Đatla

Datum:​​​​​26.-28. februar 2021. godine

Visinska razlika: 136m

Savladana visinska razlika u usponu: ​493m

Ukupna distanca: ​​​14km

Učesnici: ​Ivo Perčin (krplje), Aleksandar Đajić (krplje) i Zoran Prljević (turno skije)

 

NOVA KNJIGA O DURMITORU

Izašla je iz štampe knjiga Vlada Vujisića “DURMITOR Nacionalni park”.

Vodič kroz NP Durmitor sa opisanih 80 uspona na 40 vrhova Durmitora. Ukupno 90 opisanih planinarskih ruta.

Ovo je i bogata monografija Durmitora sa 400 odabranih fotografija.

Knjiga ima 528 strana i 2 mape Durmitora na unutrašnjosti korica.

Knjiga je u tvrdom šivenom povezu, odštampana po najvišim svjetskim standardima.

Knjiga sadrži i opise 5 kanjona i 3 riječne doline, 18 jezera, durmitorskih dolina, površi, prevoja, Via Ferrate, Durmitorskog prstena, istorijata planinarstva na Durmitoru i ostalo…

Predstavljeni su i Nacionalni park Durmitor, grad Žabljak, masiv Durmitora.

Ova knjiga je prava “Bibilija” Durmitora, djelo koje svaki ljubitelj Durmitora i planina treba da ima!

Cijena knjige u pretprodaji je 35 €, a možete je kupiti u našim klupskim prostorijama u Podgorici, Tološi, Ivangradska 21, https://goo.gl/maps/FD1ChhhCRQYdugLy8 , srijedom od 19:30 do 21:00.

Za više informacija pošaljite poruku u inbox naše FB stranice, ili na telefon +382 67 210 201.

 

 

KARANFILI 6. septembar 2020.

Datum:   06.09.2020.

Planina:  Prokletije

Vrh:         Karanfili; Sjeverni vrh 2460 mnv i Veliki vrh 2490mnv

Učesnici: Rina Štrajn (PD Sniježnica) ,Jelena Čvorović (PK Visokogorci Crne Gore)

Na uspon iz Grbaje, krećemo oko 9 i 30. Možda malo kasno za uspon na Karanfile, ali ispijanje prve, jutarnje kafe sa pogledom, ispred doma Radničkog je poseban gušt. To znaju samo privilegovani.

Red šume, red sipara. Stijena. Malo opreza, više kondicije i za nekih 3 i po sata ste na vrhu. A, gore? Spektakl. Nema čega nema. Lijevo Ropojana, Rosni vrh, centralno mjesto zauzima Maja Bojs, iza koga izbija najviši vrh masiva, Jezerce. Na drugoj strani Popadija, Talijanka, Trojan, a ispred nas, sada već popularni vrhovi Fortit, Dževahirit, Zastanit, Vojušit. Nastavljamo cijelim grebenom do Velikog vrha i još jednog u produžetku.

Odmaramo uz pivo koje nema cijenu.

Vraćamo se do Sjevernog istim putem i spuštamo do Krošnjinog prolaza i dalje do Pečurke, gdje odlučujemo da probamo naći stazu do Očnjaka. Uočavamo stazu koja nas vodi do Šupljih Vrata, mjesta gdje jedna stijena ljubi drugu. Iako je prolaz obezbijeđen sajlom, penjanje kroz ovaj dio zahtijeva dodatni oprez, jer je teren krušljiv i lako se kamenje odvaja.

Po prelasku Šupljih Vrata, nismo mogli da uočimo stazu koja bi nas vodila prema Očnjaku. Odlučujemo da kredemo desnom stranom, jer nam trek i pokazuje da smo možemo tim putem. Dobro utabanom stazom stižemo u podnožju Očnjaka, na nekih 1800 mnv. Kako je već bilo prošlo 18h, ostavljamo crnogorski Matterhorn za naredni vikend, i nastavljamo se spuštati prema dolini.

Povratak u Grbaju, opasanu oštrim planinskim vrhovima, podari nam zasluženi odmor sa prijateljima. Ispred doma. Pored vatre. Uz muziku i pivo.

P.S. kada je Bog stvorio planinu, sigurno je mislio na čovjeka, da mu život učini ljepšim.

 

Jelena Čvorović

Obilježen jedanaesti rođendan kluba

U periodu od 11.-16. septembra 2020. godine, na lokaciji planinarskog doma podno Maganika, na katunu Đatlo obilježen je dan osnivanja našeg kluba “Visokogorci Crne Gore”.

Sve planirane aktivnosti su više nego uspješno realizovane počevši okupljanja u posljepodnevnim satima u petak 11.09. do više uspona na vrhove Maganika od strane planinara iz više planinarskih klubova iz Crne Gore  i regiona.

 

 

 

U subotu 12.09.  prva grupa  pod vodstvom Aleksandara Đajića zajedno sa Batom Radulovićem, Ivom Verigo, Violetom Marković, Jelenom Radović, Ivom Perčin i Brano Baltić uspeli su se na Trešteni vrh sa sjeverne stane feratom koja je prethodnih mjeseci uređena i obezbjeđena sajlama i gdje su postavili meomorijalnu ploču našem dargom Milanu. Ovaj smjer ka Treštenom vrhu nazvan je „Milanova staza“.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Druga grupa od  11 planinara iz više klubova popela je Međeđi vrh (2139mnv) pod vodstvom Dragana Bulatovića.

 

Po povratku grupa sa uspona na Trešeteni i Međeđi vrh u večernjim satima održan je rok koncert muzičkog projekta u prirodi “Wider Horizons”. Ivan Savić pokretač ovog muzičkog projekta je u nadahnutom govoru podsjetio prisutne da je i ovo bila davna želja našeg preminulog druga.

Uživanje uz fantastični rok bend  trajalo je  od ranih večernhih sati do oko dva sata poslje ponoći.

“Wider Horizons” je svim učesnicima okupljanja ali i stanovnicima obližnjih katuna, koji su nam se pridružili, pružio nezaboravni muzički performas i druženje.

 

Nedelja 13.09. je bio dan predviđen za uspone i druženja po vlastititim željama. Ekipa planinara iz Novog Sada je ponovila uspon na Međeđi vrh.

U popodnevnim satima većina se razišla varćajući se svojim obavezama, a mala grupa je ostala do srijede zajedno sa Đajom.

Ova mala ali odabrana ekipa je u ponedeljak odradila turu na Razbijenu Jelu, a u utorak ponovila uspon na Trešteni vrh istom rutom.

 

SINJAVINSKI MARATON Kolašin – Žabljak

Datum: 22. februar 2020. godine

Planina: Sinjajevina – od Vratla do Provalija na Vrtoč polju

Savladana visinska razlika u usponu: 750 m

Ukupna distanca: 32,5 km

Učesnici: Ukupno oko 70 učesika od kojih 7 žena

Učesnici iz kluba: Violeta Marković (krplje), Jelena Petković (krplje), Duško Bošković (turno), Radisav Rakočević (krplje – najstariji učesnik)

 

Rezultati:            

Nordijske skije:

  1. Boban Brković i Željko Rondović
  2. Božidar Kovijanić
  3. Dragutin Vuković (VCG)

Turno skije:

  1. Lazar Badanjac
  2. Miljko Bulajić
  3. Boris Čelebić

Krplje (M):

  1. Branislav Baltić
  2. Slavko Mrdak
  3. Aleksandar Puletić

Krplje (Ž):

  1. Miluša Bošković
  2. Biljana Medenica, Violeta Marković i Jelena Petković

 

“Niko ne zna šta su muke teške dok zimi ne pređe Sinjajevinu peške”, ne baš ohrabrujuća narodna umotvorina koje se neko priseti dok se vojnim kamionima “dajcovima“ vozimo od Kolašina, preko Lipova ka Vratlu gde se nalazi i početna tačka današnjeg marša preko crnogorskog Tibeta.

Zbog leda na putu iz kamiona izlazimo nekih 1,300 m od starta, do kog stižemo ubrzanim korakom, taman da se zagrejemo jer nam je dobrodošlicu na planinu pre svih poželeo severni vetar koji čini da se realnih -5 oseća kao -15 stepeni i da svaki minut čekanja izgleda kao večnost, istina topli čaj koji je u šatoru pripremila Vojska CG malo pomogne.

Nakon oglašavanje starta, nas tri (Biljana, Violeta i ja) krećemo istovremeno i donosimo odluku ženske solidarnosti da se držimo zajedno i tako ostvarimo današnji cilj – prelazak Sinjajevine. Prva dva sata prolaze mučno, smrznuti prsti na rukama i nogama se vraćaju u život jedan po jedan, sever ne posustaje, ali ne posustajemo ni mi, držimo ravnomeran tempo, smenjujući se u vođstvu.

Sa oznakom pređenih prvih 8km dolazi smirivanje vetra i promaljanje sunca tako da konačno naše muke, a svaka je imala svoju, postaju slatke – nepregledna zatalasana snežna pustoš budi one stare motive i razloge zbog kojih smo baš ovde danas.

Kilometri prolaze, bez pogledivanja na sat i merače, nepogrešiv je osećaj gde smo, a oznaka pređenih 16km to potvrđuje kao i Kaleza koji reče da nam je prosečna brzina oko 4km na sat.

Čudo je podrška, retki su bili oni koji nam ne upute reči ohrabrenja, ponude vodu, elektrolite i nešto slatko (jafu 😊), i priupitaju treba li nam pomoć, naravno posebno pripadnici Crvenog Krsta koji su učesnike obilazili celom dužinom staze i one sa neizdrživim problemima preuzimali na sanke. Srećom, naši problemi su bili izdrživi.

A čudo je i Durtmitor, zapravo pogled na njega koji se otvori pri izlazu iz Kričačkog polja, te kilometre i ne osećamo, čak i ubrzavamo ne skidajući osmeh sa lica.

Prolazak pored oznake 24km već nas uvodi u entuzijazam cilja, međitim, kako odmiču kilometri, proračun se ne poklapa, em su sami po sebi ti poslednji kilometri uvek duži em je organizator priredio iznenađenje, umesto 30km, staza je 32,5 km, da znam ovde bih napisala dužinu tačno u metar jer sam svaki dobro zapamtila u iščekivanju. Svakako su takvi momenti u planini oni koji zapravo najviše jačaju psihu i testiraju volju.

Kroz cilj ulazimo zajedno, istim korakom, pevajući tradicionalno Tekla vide na valove, oj javor zelen bore, jer planina je tu da pronađe ono najbolje u nama, solidarnost, drugarstvo, timski duh… tu je da podelimo muku i sreću.

Autobusima dolazimo do Žabljaka, pa nakon sanacija rana, na zajedničku večeru i druženje.

Sjajan dan u planini, organizatorima zahvaljujemo na svemu i vidimo se naredne godine – uz uverenje da ćemo svi biti bolji!

 

Jelena Petković

 

OČI PUNE SUNCA I SRCE PUNO PLANINE

VELIKI ZEBALAC (2.129 mnv)

Datum:​​​​​09. februar 2020. Godine

Planina:​​​​Moračke planine, planina Lola

Vrh:​​​​​Veliki Zebalac 2,129 mnv

Savladana visinska razlika u usponu: ​707m

Ukupna distanca: ​​​14km

Učesnici: ​Jelena Čvorović, Jelena Petković i Brano Šćekić (Visokogorci CG) zajedno za još četiri člana sjajne ekipe tog dana: Vera Lalatović, Dragana, Pedja i Nenad.

Vremenska prognoza kaže da je ispred nas jedan savršen februarski sunčan dan, poletni krećemo nešto pre 8 iz Podgorice pa laganom vožnjom preko Mioske, Gornje Morače i Semolja stižemo do puta ka katunima gde i ostavljamo auta zbog leda i snega, pa se dalje upućujemo ka današnjem cilju. Nakon kraćeg hoda kroz listopadnu šumu izlazimo na čistinu, širok brisani prostor planine Lole sa njenim vrhovima koji nas dočekuju, a među kojima se prvo vide Lijevno i Mali Zebalac. Ubrzo se zaista nalazimo u divljini, tišini, pustoši koja oplemenjuje dušu mnogo više od subotnje gužve po gradskim lokalima, ali to znaju samo oni koji se ovamo upute bez oklevanja ustajući na prvi zvuk subotnjeg ili nedeljnog alarma. Pored donjih katuna, pa polako prečeći padinu Lijevna, gde već stavljamo dereze jer je sneg mestimice zaleđen, nastavljamo ka gornjim katunima gde nas pored napušenog golfa dvojke dočekuje dosta više snega kao i sjajan pogled na Veliki Zebalac. Vera nepogrešivo pronalazi najbolji put koji u koloni pratimo povremeno se osvrućući na Durmitor čiji prepoznatljiv obris svojom lepotom dominira na severo-istoku. Stizemo na prevoj između Velikog i Malog Zebalca pa sa dodatnim oprezom zbog miksa leda, snega i kamena, grebenski izlazimo na vrh. Sledi čestitanje, neizostavno fotografisanje uz poteškoće izbora najbolje pozadine i ugla jer zaista se sa vrha pruža veličanstven pogled na Javorje, Durmitor, Lijevno, Gornju Moraču, Sinjavinu, Gradišta, Tornu, Zagradac, Lastvu, Štit, Krutaš, Crveno ždrijelo, Trpezariju, Podzebalački katun, Vojnik, Mali Zebalac. Za silazak odlučujemo da idemo niz padinu direktno sa vrha procenjujući da bi grebenski silazak bio dosta rizičniji. Na prvoj zaravni pravimo pauzu za uživanje u različitm domaćim đakonijama i vinima, a odakle nastavljamo dalje tek pošto se sunce sakrije iza vrha pa u trenu osetimo da je zima ipak tu. Nastavljamo prateci sunce, uživamo u još jednoj pauzi, ovoga puta za čokoladu, zapravo samo želimo da uzmemo najviše što ovaj dan pruža. Zadovoljni, ispunjeni stižemo do početne tačke, pa uz osmehe, pesmu i priču polako nazad u novu radnu nedelju, a pre toga na zakusku kod dobrog domaćina Ivana.

Oči pune sunca, srce puno planine, više ne mogu tražiti od jednog dana.

Jelena Petković